به نام عالی دوست           که هر چه دارم از اوست

همیشه ناصر با این جمله سخنانش رو شروع می کرد .سخننانی از عشق محبت و... .

نمی دونم الان کجای این دنیایی .ولی بدون خیلی دوست دارم .یادمه اخرین بار که دیدیمت کنارت نشستمو بهت گفتم اقا ناصر خیلی دوستون دارم .شما هم با لهجه شیرینت گفتی ....

ناصر جان کی میدونه آن همه مهر صفایت را .کی می دونه آن همه ببخششت را.وکی میدونه آن همه... .ولی من میدونم واگر شده باشه قسم هم می خورم که تو چقدر خوب بودی .باخودم می گم چرا ناصر، چرا شانس من بدبخت که ناصر رو از دست بدم .من بهت تکیه کرده بودم ولی یکدفه .کجایی ناصریا؟؟؟

ناصر من راهت را ادامه میدهم واز خودت می گویم وتا زنده ام نامت را فریاد می زنم .

ناصریا

گذاشتی عاشقت بشم      بعد بری تنهام بزاری